Και τώρα που το πράγμα αρχίζει να ξεκαθαρίζει,
μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι ουδέποτε υπήρξε "ένωση". Αυτό που υπήρξε και υπάρχει είναι οι Μεγάλες Δυνάμεις. Που διαφεντεύουν τον κόσμο. Που όταν τα βρίσκουν περνάμε περιόδους "ηθικής ανάτασης". Και να τα διακαιώματα του ανθρώπου, οι νόμοι, ο πολιτισμός και πολλά ωραία. Και όταν δεν τα βρίσκουν, δεν ισχύει τίποτα. Ανοίγουν τότε οι λαοί το στόμα δύο πήχες και αρχίζουν: "μα είχατε πεί", "μά το Σύνταγμα", "μα οι νόμοι", κι αυτοί σε κοιτάνε με οίκτο για τη χαζομάρα που σε δέρνει.
-Στις συνθήκες αυτές δεν υπάρχει χειρότερη κατάσταση από την αριστερά που ζαλώνεται στην πλάτη την δική τους ηθική και τη μετατρέπει σε "όραμα" για το λαό. Είναι η ώρα που η αριστερά παίζει το ρόλο του διαστολέα του χρόνου ύπαρξης της αστικής τάξης. Δεν υπάρχει κάτι πιο θλιβερό και γελοίο ταυτόχρονα.
-Και για να προσγειωθούμε λίγο: -Γιατί άραγε έγινε το δημοψήφισμα στην Αγγλία;
-Είχαμε μήπως μια μαζική κινητοποίηση του λαού να ζητάει έξοδο; -όχι βέβαια, κάτι θα είχαμε ακούσει. Είχαμε πολλούς αγώνες μερικούς και γενικότερους για τα προβλήματα της εργασίας. Αυτοί οι αγώνες όμως θα γίνονται είτε μέσα είτε έξω από την ΕΕ.
-Αφουγκράστηκε μήπως η κυβέρνηση τη "βουή" του λαού; Οχι βέβαια, κάθε κυβέρνηση στην εποχή μας έχει καθήκον να διαστρέφει να απονευρώνει να διασπάει και να αποπροσανατολίζει τους λαϊκούς αγώνες.
-Θίχτηκε η άρχουσα τάξη στη ΜΒ, από την παραβίαση των "αρχών" της ΕΕ, και αντέδρασε; 'Οχι βέβαια. Την έχουμε γνωρίσει στο πετσί μας την αστική τάξη της Αγγλίας. Είναι ισχυρή, μεθοδική και πανούργα. Η μάνα μου, μαχήτρια του ΕΑΜ έλεγε: "οι Αγγλοι σου βάζουν το νερό κάτω από την ψάθα".
-Τι έγινε λοιπόν;
-Εγινε μια 2η ιδιότυπη "απόβαση στη Νορμανδία". Η ΜΒ έμεινε έξω από τη ζώνη του ευρώ, για να έχει τη δυνατότητα να παίξει το ρόλο που παίζει σήμερα, στην απαιτούμενη στιγμή. Οι ΗΠΑ με τη ΜΒ, σταμάτησαν τη Γερμανία. Αυτό έγινε.
-Το παρατράβηξε η Γερμανία. Απέκτησε δορυφόρους στην κρίσιμη ζώνη στα πλευρά της Ρωσίας. Δεν την αφήνουν να το συνεχίσει αυτό. Οχι βέβαια γιατί τους έπιασε ο πόνος για τη Ρωσία, αλλά γιατί η αιχμαλωσία της Ρωσίας, δεν μπορεί να είναι θέμα της Γερμανίας και των χωρών της Βαλτικής.
-Στο μουσείο της ΕΑΜικής Αντίστασης στην Καισαριανή, σε ένα από τα κείμενα που έχουν αναρτηθεί, περιγάφεται η στάση των ΗΠΑ και της ΜΒ τη στιγμή που ξεκίναγε ο Β΄Παγκόσμιος Πόλεμος. Παρατηρούσαν προσεκτικά την επέλαση του Χίτλερ στην Ευρώπη, και επενέβησαν όταν διαμορφώθηκαν οι συνθήκες για μια νέα μοιρασιά του κόσμου. Αυτό γίνεται και σήμερα.
-Τώρα, όλο αυτό που ζούμε εδώ, κυνηγώντας το σκιάχτρο της "ευρωπαϊκής ιδέας", του "ευρωπαϊκού πολιτισμού" και όλα αυτά με τα οποία γελάγαμε στα φοιτητικά αμφιθέατρα, όταν με πάθος τα υπερασπίζονταν τα μέλη του "εσωτερικού", είναι η γκροτέσκο κατάσταση μιας χώρας που η αστική τάξη περιθωριοποιημένη και ξενόδουλη προσπαθεί να τεκμηριώσει την ύπαρξή της με τη βοήθεια παραδομένων ή και παρατεταγμένων "αριστερών".
μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι ουδέποτε υπήρξε "ένωση". Αυτό που υπήρξε και υπάρχει είναι οι Μεγάλες Δυνάμεις. Που διαφεντεύουν τον κόσμο. Που όταν τα βρίσκουν περνάμε περιόδους "ηθικής ανάτασης". Και να τα διακαιώματα του ανθρώπου, οι νόμοι, ο πολιτισμός και πολλά ωραία. Και όταν δεν τα βρίσκουν, δεν ισχύει τίποτα. Ανοίγουν τότε οι λαοί το στόμα δύο πήχες και αρχίζουν: "μα είχατε πεί", "μά το Σύνταγμα", "μα οι νόμοι", κι αυτοί σε κοιτάνε με οίκτο για τη χαζομάρα που σε δέρνει.
-Στις συνθήκες αυτές δεν υπάρχει χειρότερη κατάσταση από την αριστερά που ζαλώνεται στην πλάτη την δική τους ηθική και τη μετατρέπει σε "όραμα" για το λαό. Είναι η ώρα που η αριστερά παίζει το ρόλο του διαστολέα του χρόνου ύπαρξης της αστικής τάξης. Δεν υπάρχει κάτι πιο θλιβερό και γελοίο ταυτόχρονα.
-Και για να προσγειωθούμε λίγο: -Γιατί άραγε έγινε το δημοψήφισμα στην Αγγλία;
-Είχαμε μήπως μια μαζική κινητοποίηση του λαού να ζητάει έξοδο; -όχι βέβαια, κάτι θα είχαμε ακούσει. Είχαμε πολλούς αγώνες μερικούς και γενικότερους για τα προβλήματα της εργασίας. Αυτοί οι αγώνες όμως θα γίνονται είτε μέσα είτε έξω από την ΕΕ.
-Αφουγκράστηκε μήπως η κυβέρνηση τη "βουή" του λαού; Οχι βέβαια, κάθε κυβέρνηση στην εποχή μας έχει καθήκον να διαστρέφει να απονευρώνει να διασπάει και να αποπροσανατολίζει τους λαϊκούς αγώνες.
-Θίχτηκε η άρχουσα τάξη στη ΜΒ, από την παραβίαση των "αρχών" της ΕΕ, και αντέδρασε; 'Οχι βέβαια. Την έχουμε γνωρίσει στο πετσί μας την αστική τάξη της Αγγλίας. Είναι ισχυρή, μεθοδική και πανούργα. Η μάνα μου, μαχήτρια του ΕΑΜ έλεγε: "οι Αγγλοι σου βάζουν το νερό κάτω από την ψάθα".
-Τι έγινε λοιπόν;
-Εγινε μια 2η ιδιότυπη "απόβαση στη Νορμανδία". Η ΜΒ έμεινε έξω από τη ζώνη του ευρώ, για να έχει τη δυνατότητα να παίξει το ρόλο που παίζει σήμερα, στην απαιτούμενη στιγμή. Οι ΗΠΑ με τη ΜΒ, σταμάτησαν τη Γερμανία. Αυτό έγινε.
-Το παρατράβηξε η Γερμανία. Απέκτησε δορυφόρους στην κρίσιμη ζώνη στα πλευρά της Ρωσίας. Δεν την αφήνουν να το συνεχίσει αυτό. Οχι βέβαια γιατί τους έπιασε ο πόνος για τη Ρωσία, αλλά γιατί η αιχμαλωσία της Ρωσίας, δεν μπορεί να είναι θέμα της Γερμανίας και των χωρών της Βαλτικής.
-Στο μουσείο της ΕΑΜικής Αντίστασης στην Καισαριανή, σε ένα από τα κείμενα που έχουν αναρτηθεί, περιγάφεται η στάση των ΗΠΑ και της ΜΒ τη στιγμή που ξεκίναγε ο Β΄Παγκόσμιος Πόλεμος. Παρατηρούσαν προσεκτικά την επέλαση του Χίτλερ στην Ευρώπη, και επενέβησαν όταν διαμορφώθηκαν οι συνθήκες για μια νέα μοιρασιά του κόσμου. Αυτό γίνεται και σήμερα.
-Τώρα, όλο αυτό που ζούμε εδώ, κυνηγώντας το σκιάχτρο της "ευρωπαϊκής ιδέας", του "ευρωπαϊκού πολιτισμού" και όλα αυτά με τα οποία γελάγαμε στα φοιτητικά αμφιθέατρα, όταν με πάθος τα υπερασπίζονταν τα μέλη του "εσωτερικού", είναι η γκροτέσκο κατάσταση μιας χώρας που η αστική τάξη περιθωριοποιημένη και ξενόδουλη προσπαθεί να τεκμηριώσει την ύπαρξή της με τη βοήθεια παραδομένων ή και παρατεταγμένων "αριστερών".
Η όλη προσέγγιση φυσικά έχει αξιόλογες προσεγγίσεις, αλλά λέει «μισές αλήθειες».
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαταρχήν ο τίτλος «Και τώρα που το πράγμα αρχίζει να ξεκαθαρίζει» ... Είναι αλήθεια πως στο δημοψήφισμα για το Brexit, εκφράστηκε ως ένα βαθμό και λαϊκή δυσαρέσκεια, όμως το κυρίαρχο ήταν οι ανταγωνισμοί μερίδων του αγγλικού και όχι μόνο κεφαλαίου και όχι μόνο. Υπάρχουν και άλλοι σημαντικοί παράγοντες, ο λεγόμενος ευρωσκεπτικισμός, οι αποσχιστικές τάσεις, οι τάσεις που επιδιώκουν αλλαγή της πολιτικής διαχείρισης μέσα στην ΕΕ μαζί με την διαπάλη ανάμεσα σε ισχυρά ιμπεριαλιστικά κέντρα, ΗΠΑ, Γερμανία, ΕΕ, Βρετανία, με την Βρετανία -για λόγους οικονομικο-στρατηγικούς να είναι πιο σταθερός σύμμαχος με τις ΗΠΑ παρά με την «Ευρώπη».
Στη συνάντηση που είχαν, στις Βρυξέλλες, ο Τσίπρας και ο Μ. Σουλτς, επιβεβαίωσαν την «κοινή εκτίμηση» πως «το μήνυμα που πρέπει να πάρει η ΕΕ, από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, είναι η ανάγκη ενίσχυσης της «κοινωνικής ατζέντας»... τι είχες Γιάννη τι είχα πάντα
Οπότε το «ξεκαθάρισμα» έχει να κάνει με το κατά πόσο ο λαός θα υποκύψει ή όχι στους νέους εκβιασμούς και στην κοροϊδία. Στο βαθμό που θα γίνει υπόθεσή του η οργάνωση της πάλης σε όλα τα μέτωπα που αφορούν τη δουλειά και τη ζωή του, δηλ. ενάντια στα νέα και παλιά αντεργατικά - αντιλαϊκά μέτρα που ετοιμάζουν σε βάρος του κυβέρνηση - κεφάλαιο - ΕΕ - ΔΝΤ κλπ. θα μπορέσουμε να πούμε πως στοιχειωδώς κάτι αχνοφέγγει.
Και ένα τελευταίο
Αυτά που με πάθος τα υπερασπίζονταν τότε -μετά το '68, τα μέλη του λεγόμενου "εσωτερικού" είχαν να κάνουν, όχι τόσο με την "ευρωπαϊκή ιδέα" -έστω κι αν σαν επίφαση υπήρχαν κι αυτά, αλλά με άλλα πολύ πιο σημαντικά και κυρίως με την ανάγκη ή όχι ύπαρξης ΚΚ με αυτόνομο και διακριτό ρόλο (και εγώ τουλάχιστον δε γέλαγα, αλλά έβλεπα μπροστά μου αυτό που επιστημονικά αποτελούσε αναθεωρητισμό δηλ. πολιτικό οπορτουνισμό). Που θα πει αντιεπιστημονική επανεξέταση των θέσεων του μαρξισμού-λενινισμού που εκδηλώνεται με αναθεώρηση των αρχών του επαναστατικού κόμματος στη θεωρία, την πολιτική και τις αρχές συγκρότησης και λειτουργίας του κόμματος.
Που στο επίπεδο της θεωρίας αρνείται την ενότητα του Μαρξισμού-Λενινισμού, υποτιμά ή διαστρεβλώνει τη λενινιστική θεωρία για τον ιμπεριαλισμό ή δεν εκτιμά σύγχρονα, νέα φαινόμενα της κοινωνικής εξέλιξης με βάση τις μαρξιστικές-λενινιστικές αρχές, το επίπεδο της πολιτικής αρνείται τις νομοτέλειες της σοσιαλιστικής επανάστασης και οικοδόμησης, τη δικτατορία του προλεταριάτου, την κοινωνικοποίηση όλων των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής. Παραιτείται σε πολλές περιπτώσεις από τις αρχές του προλεταριακού διεθνισμού και περνά σε εθνικιστικές θέσεις ή στις θέσεις του αστικού κοσμοπολιτισμού και στο επίπεδο του κόμματος αρνείται τις μαρξιστικές-λενινιστικές αρχές συγκρότησης του ΚΚ.
Με απλά λόγια εννοούμε την τάση άρνησης των επαναστατικών αρχών του κομμουνιστικού κινήματος, είναι αποτέλεσμα της επίδρασης και διείσδυσης της αστικής και μικροαστικής ιδεολογίας και έχει συγκεκριμένη υλική βάση.
Τη 10ετία του 80, ο «ευρωκομμουνιστικός» οπορτουνισμός, με θέσεις όπως η αποδοχή της (τότε) ΕΟΚ, επέδρασε αποπροσανατολιστικά, συμβιβαστικά και στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, στήριξε τη γραμμή της ταξικής συνεργασίας στο όνομα της υπεράσπισης των «εθνικών συμφερόντων»
Ειδικά σήμερα, 25 χρόνια μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού, ο διεθνής αρνητικός συσχετισμός δύναμης, σε συνδυασμό με την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα έχει ενισχύσει τη βάση για την ανάπτυξη οπορτουνιστικών απόψεων, έχει ενδυναμώσει τον οπορτουνισμό ως ρεύμα παγκοσμίως.
Όσο γι' αυτό που ονομάζεις «γκροτέσκο κατάσταση μιας χώρας που η αστική τάξη περιθωριοποιημένη και ξενόδουλη προσπαθεί να τεκμηριώσει την ύπαρξή της με τη βοήθεια παραδομένων ή και παρατεταγμένων "αριστερών"» ε... όχι και περιθωριοποιημένη ρε Φλώρα!!.. Ποιος μας κυβερνάει;; και ποιος έχει τα (οικονομικά) εργαλεία;; -αν όχι το κεφάλαιο;
Σ'ευχαριστώ πάρα πολύ για το σχόλιο. Συμφωνώ με ότι γράφεις και κυρίως με την πρώτη παράγραφο, όπου διαβάζοντας την θεωρούσα ότι αυτά ακριβώς λέω, αλλά με διαφορετική διατύπωση. Τα περί του εσωτερικού είναι μεγάλη συζήτηση. Αλλά για το "περιθωριοποιημένη" το παραξήγησες. Εννοώ ότι είναι στο περιθώριο των εξελίξεων ως αστικη τάξη, γιατί είναι εντελώς εξαρτημένη. Η αστική τάξη της Αγγλίας, όπως ακριβώς λες στην αρχή, έχει τη δυνατότητα σχεδιασμών και δράσεων. Η ελληνική, ποτέ δεν είχε ρόλο. Είχε μόνο συμφέροντα που μπορούσε να υπηρετεί με τη βοήθεια "ξένων". Αυτό εννοώ.
ΑπάντησηΔιαγραφή